// plik konfiguracji
.vscode/mcp.json
Serwery trafiają pod servers, nie pod mcpServers. Aby działały we wszystkich workspace’ach, uruchom MCP: Open User Configuration i dodaj ten sam wpis do mcp.json swojego profilu.
Dla użytkowników VS Code
Agent w VS Code czyta pliki, które dołączysz, i te, które sam znajdzie. Maguyva indeksuje całe repo i udostępnia je przez MCP, więc przed edycją agent pyta, gdzie jest symbol i kto go wywołuje.
Plan Free: 3 repozytoria, Do 50 tys. zindeksowanych linii repo, bez karty kredytowej.
Jeden wpis servers w .vscode/mcp.json: URL i nagłówek Authorization. Cztery fakty dotyczące tylko VS Code.
// plik konfiguracji
Serwery trafiają pod servers, nie pod mcpServers. Aby działały we wszystkich workspace’ach, uruchom MCP: Open User Configuration i dodaj ten sam wpis do mcp.json swojego profilu.
// transport
VS Code łączy się z endpointem Maguyva przez Streamable HTTP i przechodzi na SSE tylko wtedy, gdy serwer go nie obsługuje. Lokalnie nic nie działa.
// klucz
Nagłówek to Bearer ${env:MAGUYVA_API_KEY}; VS Code bierze wartość ze środowiska, w którym został uruchomiony, więc klucz nie trafia do pliku, który commitujesz. Wolisz, żeby pytał? Zmienna wejściowa zapyta raz i zapisze klucz.
// zaufanie
Serwery z .vscode/mcp.json startują bez osobnego pytania, gdy tylko zaufasz workspace’owi, i nigdy w trybie ograniczonym. Configure Tools w polu czatu włącza i wyłącza poszczególne narzędzia.
# .github/copilot-instructions.md
- Uruchom npm test, zanim uznasz zmianę za gotową.
- Nigdy nie edytuj wygenerowanych plików w src/gen/.VS Code czyta instrukcje dla całego projektu z .github/copilot-instructions.md lub AGENTS.md, a ukierunkowane z plików .github/instructions/*.instructions.md ze wzorcem applyTo. Używaj ich do:
Instrukcje mówią agentowi, jak pracować. Nie powiedzą mu, które z czterech tysięcy plików importują typ, któremu zaraz zmieni nazwę.
Trzy rzeczy, których agent nie wyczyta z otwartych plików.
Agent pracuje na tym, co dołączysz, i na tym, co zwrócą jego wyszukiwania. Wywołującego w innym pakiecie, który psuje się po zmianie, nie było na żadnej z tych list.
Wyszukiwanie w workspace’ie znajduje ciąg znaków. Nie odróżni prawdziwego wywołania od komentarza, atrapy ani metody o tej samej nazwie w innej klasie.
Każdy plik, który agent otwiera, żeby się zorientować, zużywa kontekst potrzebny do zmiany. Jedna uszeregowana odpowiedź z file:line kosztuje mniej niż dziesięć rozpoznawczych odczytów.
Jeden wpis servers daje agentowi:
VS Code daje agentowi Twój workspace.
Maguyva daje agentowi mapę repo.
Najpierw zapytaj mapę, potem edytuj.
// workflow 01
vscode agent> które testy przechodzą przez parseConfig? dependency_search("parseConfig", dependents) tests/config/parse.test.ts:12 tests/cli/flags.test.ts:88 → Po edycji agent uruchamia te dwa pliki, a nie cały zestaw testów. [exit 0]
Odpowiedź wskazuje dwa pliki testów, które docierają do parsera, więc agent sprawdza zmianę tam, gdzie może się zepsuć.
// workflow 02
vscode agent> zmień nazwę OrderStatus.PENDING na OrderStatus.QUEUED find_symbol("OrderStatus", references) 23 referencje w 9 plikach → Agent planuje jedno przejście przez dziewięć plików. [exit 0]
Liczba referencji przychodzi przed edycją, a nie po tym, jak zawiedzie sprawdzanie typów.
Trzy kroki. Plan Free: 3 repozytoria, Do 50 tys. zindeksowanych linii repo, bez karty kredytowej.
// step 01
Wybierz takie, które już znasz, żeby móc ocenić odpowiedzi.
// step 02
.vscode/mcp.json
{
"servers": {
"maguyva": {
"type": "http",
"url": "https://maguyva.tools/mcp",
"headers": {
"Authorization": "Bearer ${env:MAGUYVA_API_KEY}"
}
}
}
} // step 03
Ustaw MAGUYVA_API_KEY w środowisku, z którego uruchamiasz VS Code, a potem uruchom serwer z code lens nad jego wpisem. Zadaj agentowi pytanie, na które znasz już odpowiedź.